سایت تندیس به قلم حافظ روحانی

پس باید به انتظار نشست

اگر ریچارد لانگ، رابرت اسمیتسون، اندی گلدوورتی و دیگران زمین را به مثابه ابزار خلق اثر هنری خود تبدیل کردند، اما در عین‌حال این فرصت را فراهم کردند تا ما متوجه تغییراتی که با حضور و زیست‌مان بر روی زمین و طبیعت اطراف‌مان ایجاد کرده‌ایم، بشویم. به این ترتیب بود که هنرها و رسانه‌های جدید هنری با محیط زیست، طبیعت و محیط زیست پیوند خوردند. از آن دوران، از نیمه‌ی دوم دهه‌ی ۱۹۶۰ و نخستین سال‌های دهه‌ی ۱۹۷۰ تا به امروز این پیوند حفظ شده است و این باور را در بطن هنر معاصر پرورانده که یکی از وظایف هنر و به تبع آن هنرمند معاصر یادآوری وضعیت بحرانی محیط زیست به بینندگان است.حال چند سالی می‌شود که موضوع محیط زیست به تولیدات هنری ایران هم اضافه شده است، بیش‌تر به تبع آن‌چه در جهان هنر رخ می‌دهد و کم‌تر به مثابه یک عمل خودانگیخته. هر چند که امروزه با اهمیت یافتن تدریجی مسائل مربوط به محیط زیست، اجرای پروژه‌های محیط زیستی به یک مسأله‌ی پرطرفدار تبدیل شده است. نمایشگاه «دَمیک» با همین فکر برگزار شده است. آن‌چه در این نمایشگاه می‌بینیم یادآور پیوند ابزارهای جدید بیان هنری و موضوع محبوب محیط زیست است. نمایشگاهی که به کوشش محمود مکتبی و با حضور ۶ هنرمند برگزار شده است.نوشته‌ی کوتاه نمایشگاه اما با یک تفاوت آغاز می‌شود؛ «رابطه‌‌ی انسان با زمین به عنوان زیستگاه، دغدغه‌ی مشترک هنرمندان حاضر در این نمایشگاه است.»...
نمایشگاه «دَمیک» حاکی از تلاش گروهی هنرمند برای بیان یک وضعیت جهانی است و شاید نه یک دغدغه‌ی فردی. با این‌حال با مشاهده‌ی این آثار می‌توان به آینده‌ی حرفه‌ای هنرمندانی امیدوار بود که کوشیده‌اند تا هم‌پا و هم‌قدم با جریانات هنر معاصر آثارشان را خلق کنند. زبان و بیان شخصی به مرور حاصل می‌شود و به تجربه، پس باید به انتظار نشست.
ادامه‌ی خبر را در سایت تندیس بخوانید.