طناب و مردم (1) (Rope & People I) کلاژی مربوط به سال 1935 در ادامه ی مجموعه‌ «وحشی».

در این اثر عمودی، چهار پیکره دیده میشوند، مردی که دست خودش را گاز گرفته ، طنابی که دور گردنش حلقه زده و دو زن با سینه های عریان.

«میرو» طناب را وسیله‌ای برای محدودکردن و صدمه‌زدن به افراد می‌داند و آن را به عنوان سنبل خشونت می‌شناسد. «من ری» (Man Ray) در اتوبیوگرافی خود می‌نویسد: استفاده از طناب یادآور تجربه‌ای شخصی و وحشتناک «میرو» است. تجربه‌ای که از یک تهدید شیطنت‌آمیز در استودیوی «مکس ارنست» (Max Ernest) آغاز شده بود و «میرو» را از اینکه ممکن بود به دار آویخته شود می‌ترساند. این در حالی است که تعبیر «ژاک دوپن» (Jacques Dupin) از طناب، وسیله‌ای مفید برای کار در کشاورزی بوده‌است. به هر حال دلیل استفاده از آن در کار «میرو» هر‌چه که باشد آنرا در کانون توجه قرار میدهد و نمی‌توان نقش اصلی طناب را در این کار منکر شد.  خطوط در نقاشی‌ها، کلاژ‌ها و به‌طور کلی آثار «میرو» اغلب بنظر میرسند از رشته ای برداشته و در اثر نشانده شده اند. ریسمان‌ها در کار‌های او هدفی خاص را دنبال می‌کنند.

این اثر از مجموعه‌ای با عنوان (عکس‌های وحشی) بوده که در میانه‌ی دهه‌ی 30 میلادی، سناریویی به ظاهر وحشتناک را به نمایش گذاشته‌است و من ‌ری (Man Ray) در آن به حقیقتی درباره‌ی استفاده‌ی «میرو» از طناب اشاره می‌کند: این طناب می‌تواند تجربه‌ای ترسناک از وی را یادآوری کند که تهدیدی مبنی بر به دار آویختن او در استودیوی مکس ارنست (Max Ernest) بوده‌است.

منبع: کتاب Miro by Janis Mink

ترجمه توسط هپتاگالری